“Gooi die trog maar vol...” Dat gevoel bekroop me tijdens onze laatste “uit-eten-ervaring”. Wat is daar mis mee, zou je zeggen. Op zich niets natuurlijk. Alleen hoort deze ervaring meer bij een restaurant met een naam als Truckers Heaven, ergens langs snelweg de A2. Je weet wel; zo'n tent die befaamd is om de kwaliteit van de gehaktstaven. Waar je een bord patat krijgt met een schnitzel waar geen einde aan komt. Waar je gezellig dineert met uitzicht op een “buttcrack” aan een aangrenzend tafeltje. Het restaurant waar wij vol verwachting naar toe gingen, past deels in dat beeld. Heel verdrietig eigenlijk als je graag bij de “haute cuisine” hoort.
De eerste vingerwijzing over hoe de avond zou verlopen, troffen we aan in de hal. Verdekt opgesteld stond daar een bord met de tekst: “Helaas kunt u hier niet pinnen. Gelukkig is de pinautomaat om de hoek”. Sinds wanneer is aan de andere kant van het dorp “om de hoek”? Vertelt u dat ook aan een ouder echtpaar, voorzien van wandelstok of rollator? Een wandeling om de eetlust op te wekken dan maar.
Eenmaal met een goed gevulde beurs aan een gezellige tafel achteraf neergestreken, had ik er nog alle vertrouwen in. De entourage, de muziek, kaarsje op tafel: helemaal goed. De bediening arriveert en fatsoeneert de tafel. Het gereedschap wordt in staat van paraatheid gebracht en er wordt netjes gevraagd naar onze wens voor een eerste drankje. Dat de kaart elke 3 maanden wordt omgegooid zodat we niet kunnen bestellen wat we voor ogen hadden, nemen we voor lief.
Het varkenshaasje wat voor ons wordt neergezet, ziet er keurig uit en smaakt zelfs nog beter, zo hoort het! Omdat de aardappeltjes niet al te gul zijn bijgeleverd, bestellen we die nog even snel bij. Al snel staat er een volle bak gebakken aardappeltjes op de tafel. Maar dan.... bij de eerste hap laat ik me nog lachend ontvallen: “Het zoutvaatje is niet nodig hoor”. Een seconde later dringt het zoutgehalte pas goed door tot mijn smaakpapillen. Moeizaam slik ik mijn hap door en kijk bezorgd naar de rest op mijn bord.... Kroocchhh...DORST!
Door de manier waarop de vervangende schaal bruusk op tafel wordt gezet, met een nors “hierbij opnieuw”, wordt ons redelijk duidelijk gemaakt dat we ons toch ècht aanstellen. Bijna automatisch bekruipt me een onmiskenbaar schuldgevoel dat ik herken van lang geleden. Ik zie onze tafelheer denken: “Dat is niet zo netjes van jullie, want nu moeten we die goeie aardappeltjes zomaar weggooien.” In gedachten hoor ik mijn moeder er achteraan: “Schaam je, de kindertjes in de Derde Wereld zouden hier heel blij mee zijn”
Maar ècht waar meneer de bediende; eten wat de pot schaft, lukt me echt niet als de zoutpot in mijn eten is gevallen hoor... Echt heel erg sorry daarvoor. Mijn opvoeding heeft me geleerd dat ik mijn bordje netjes moet leegeten. Vroeger zat ik soms uren aan tafel met een bord koude spruitjes, mijn misselijkheid onderdrukkend, om mijn bordje leeg te krijgen. Dus ik weet echt wel hoe het hoort. Ik geef toe dat ik niet alle etiquette-regels ken, maar het kenmerk van een eetgelegenheid die graag de gegoede klasse wil aantrekken, is toch dat het eten eetbaar is? Dat een excuus niet teveel gevraagd is als er een fout gemaakt wordt? Dat er wordt gevraagd of alles naar wens is? Dat er wordt gevraagd of er nog wat te drinken moet komen?
Als jullie graag een Michelinster-waardig restaurant willen, gedraag je dan ook zo. Dus compleet met bediening in bijpassend pinguïnpak, zonder boerenlompheid en mèt een goede keuken. Of neem een voorbeeld aan een no-nonsense restaurant met de allure van een truckerstent. Daarbij is belangrijk om te onthouden dat het niet de bedoeling is om gasten een schuldgevoel te bezorgen! Bedenk jullie dat het grootste gedeelte van je gasten inmiddels de volwassen status heeft bereikt en daarnaast over het algemeen de genoten opvoeding in goede orde heeft afgerond. Wij eten onze bordjes keurig leeg en wij denken ook nog eens zeer regelmatig aan de arme kindertjes in de Derde Wereld, in geld uitgedrukt of anderszins.
En wij? Wij gaan de volgende keer liever romantisch naar de plaatselijke snackbar of gooien op de A2 het stuur wel een keer naar rechts, richting Truckers Heaven. We beloven u wel één ding meneer de tafelheer. Als u een beslissing neemt over welke kant u op wilt met uw restaurant dan denken wij er over na om nog eens terug te komen. Mogen we dan wel zèlf kiezen wat we mogen eten meneer? Want ik wil niet de spruitjeservaring van vroeger. Ik wil kip, patat en appelmoes met mijn blote handjes eten.