Zwanger zijn is leuk en fascinerend. Wat ik me niet had gerealiseerd, is dat je je als zwangere ook de kans hebt je te verdiepen in de wereld van bijvoorbeeld de dikkere medemens.. Vanaf nu heb ik groot respect voor mensen die zijn “gezegend” met een fors lichaamsgewicht. Dat geldt trouwens ook voor ouderen onder ons. Want jeetje.... er wordt wel wat creativiteit van je verwacht zeg.

 Simpele taken zoals het aandoen van je schoenen... klinkt dat bekend? Nou helpt het ook niet echt dat mijn evenwichtsgevoel naar de maan is. Plus dat er zich zo langzamerhand wat vocht begint vast te zetten op mijn wreef. Daar sta ik dan, puffend en blazend en me wanhopig vasthoudend aan trapleuning, muurtje, vriend of wat er maar in de buurt is. Met mijn been in een zijwaartse krul probeer ik eerst de schoen om mijn voet te krijgen. Charmant is anders. Daarna moet die rits/veter nog dicht. Ik ben er serieus bang voor dat ik straks tegen mijn principes in naar de supermarkt ga op Crocs!

 Kleding passen doe ik niet meer... veel te krap in zo'n pashokje, het licht is fout en laat onverbiddelijk elke bobbel en put zien èn er zijn geen zaken waar je je aan vast kunt houden. Dus sta ik in de winkel een kledingstuk voor mijn lichaam te houden. Denk; “dat moet wel passen” om er vervolgens thuis achter te komen dat ik toch beter het pashok in had gekund. Ook nu ligt er weer een tasje van de V&D bij de voordeur met een broek die weer terug moet. Handig... als de dichtstbijzijnde vestiging vijftig kilometer verderop is.

 Omdraaien in bed... mijn krakkemikkige linkerheup werkt ook niet mee, maar los daarvan is omdraaien al een hele onderneming. Eerst ben ik me minutenlang geestelijk aan het voorbereiden om vervolgens met een flinke slinger mijn buik en de rest de goede kant op te krijgen. Het is maar goed dat we geen waterbed hebben, daar zou ik een woest binnenmeer van maken.

 Bij mijn cursus zwangerschapsyoga zorg ik er standaard voor dat ik in de buurt lig van een vensterbank. Zodat ik bij een opdracht als “je mag wel even gaan staan/liggen” niet meer zo in paniek raak. Wel zorgen dat ik als eerste in het lokaal ben, want ik ben natuurlijk niet de enige met dat probleem.

 Winkelen oftewel lopen is ook zoiets. Afgelopen zaterdag kwam ik tot de conclusie dat ik niet zo heel veel sneller meer ben dan de gemiddelde bejaarde medemens met rollator.. Zij zijn er natuurlijk aan gewend dat mensen ze links en rechts met stevige pas inhalen. Bij mij hadden ze ruim te tijd om een begripvolle blik naar links te werpen, een praatje te beginnen over de veel te gladde straatstenen in het centrum en me nog uitgebreid een fijne dag te wensen.

Ook maak ik de voor de zwaardere medemens kenmerkende schommelbeweging... Als ik mijn schaduw voor me uit zie tijdens het lopen, is het eigenlijk wel lachwekkend. Als een metronoom schommel ik mij voorwaarts. Op zo'n moment voel ik me werkelijk log en reusachtig. Recht proberen te lopen, heeft geen enkele zin. Dan maar de humor ervan inzien.

Eén ding heb ik wel voor op de zwaardere mens. Ik bevind mij standaard in het gezelschap van een beweeglijk en avontuurlijk nieuw leven. Mijn zoon die soms zo aanwezig is dat ik hem ervan verdenk dat hij aan de navelstreng heen en weer liaant. Mijn zoon die bepaalt hoe ik in bed mag liggen; bij een houding die hem niet aanstaat, trapt/duwt en pookt hij net zo lang tot ik me verplaats. Dus neem ik alle ongemakken met liefde voor lief.

Wel heb ik meer respect voor de zwaardere, maar ook de oudere medemens. Daarom heb ik een besluit genomen. Als ik straks met mijn kinderwagen zo iemand passeer, maak ik even uitgebreid de tijd voor een begripvolle blik, een praatje over de gladde straatstenen en het wensen van een prettige Voor mijn zwangerschap was ik net zo gehaast als ieder ander. Wat geeft het nou eigenlijk dat ik een paar minuten later ben? Daar moet ik niet zo zwaar aan tillen.