Ik en kinderen... op de één of andere manier lukt het niet zo met de communicatie. Vooral bij de introductie kom ik in de problemen. Zo'n mini-mens is natuurlijk niet echt een conversatie-wonder. Dus na "hoe heet jij" en "wat een mooie pop heb jij" loopt het gesprek vast. Dan staat zo'n kind me met grote, verwachtingsvolle ogen aan te kijken terwijl ik koortsachtig zoek naar een manier om de dialoog weer vlot te trekken. Ondertussen begin ik het steeds warmer te krijgen.
De balkenende-norm, het CO²-probleem, de Mexicaanse griep? De tekenlessen op school? Of toch maar de laatste mode op het gebied van Barbie? Waar ze die prachtige slofjes vandaan heeft? Of waarom het zo leuk is om de bank met lijm in te smeren? Waar loopt zo'n prul warm voor? Moeders staat op de achtergrond vertederd toe te kijken. En dáár meisjes en jongens, daar wordt het niet bepaald gemakkelijker van!
"Henriët wil je vast wel voorlezen uit je nieuwe My Little Pony-boek", zegt moeder, zonder mij aan te kijken. Dus ziet ze de paniekerige blik in mijn ogen over het hoofd. Haar pleidooi vervolgend: "vraag haar maar, dat vindt ze vast heel leuk". In
kluk kluk-taal voorlezen? Dat lukt me echt niet... niet in de buurt van volwassenen. Stel je voor dat ik zo'n verhaal niet met de juiste intonatie voorlees. Zoiets moet natuurlijk pedagogisch verantwoord. Het gevolg is dat uk en ik elkaar zitten aan te kijken alsof er net een aliën is geland...
Waar is de Ome Willem in mij? Wat heeft "meneer Kaktus" wat ik niet heb? Hoe komt het toch dat eerstgenoemde zonder problemen onder het toezicht van zoveel kinderen, maar vooral ouders, voor de honderdste keer met zijn "broodje poep" aankomt en zich nergens voor schaamt? Hoe komt het dat laatstgenoemde schaamteloos met zijn klokkenspel in een veel te strak broekje op de Nederlandse televisie door een berg snoep heen durft te ploeteren?
Wat is nu werkelijk het probleem? Ik beschouw mezelf als minder dan gemiddeld volwassen, dus dat kan het probleem niet zijn. Van nature bevinden wij ons op ongeveer dezelfde golflengte. Als ik me nu eens minder druk maak om wat de ouders wel of niet vinden? Volgens mij is dat dè oplossing. Dan kan ik ook eens ongehinderd en ongegeneerd aan de tafel kleuren met zo'n kleuter en zonder gene ruzie maken om de rode viltstift. Of maak ik een tent door een dekbedovertrek over de strijkplank heen te gooien.
Alhoewel ik het nog steeds een gemiste kans van de evolutie vind dat kinderen zonder standaard "uit-knop" worden geleverd, vind ik ze eigenlijk verder wel ok. Ik en kinderen? Eigenlijk is het kinderspel...!