Nog niet zo lang geleden zat ik op een niet nader te noemen terras in een niet nader te noemen plaats. Overvallen door de warmte in de septembermaand wilde ik een dreigende appelflauwte de mond snoeren met een koud glas icetea..... en daar ontmoette ik Dave.
Het was het laatste plekje in de schaduw, dus noodgedwongen was ik aangeschoven bij een plaatselijke familie: twee kettingrokende zusjes in iets te kleine kleren, een opa met verward haar en een veel te luide lach, twee mannelijke aanhangsels die wensten dat ze ergens anders zaten èn vooral....... een trotse oma.
En daar zat Dave, een baby van een paar maanden oud. En het ongewilde middelpunt van de familiare belangstelling. Ik moet zeggen; hij hield zich kranig.... met zijn kop vol in de sigarettenrook, van de ene naar de andere schoot verhuizend, in zijn buikje geprikt, in zijn neusje geknepen. Belangstellend volgde ik zijn verrichtingen. Zou hij zwichten? Zou hij in huilen uitbarsten? Daar kun je maar respect voor hebben, dat eindeloze geduld van die kleine. Hoort dat bij het standaardpakket van een baby? Net zoiets als een antiblokkeersysteem in moderne auto's?
maar die trotse oma tergde hem wel tot het uiterste. Elke twee minuten zijn aandacht trekkend, achteromkijkend naar andere terrasbezoekers of ze die kleine, prachtige spruit wel zagen. Ook ik voelde haar prikkende ogen. En voelde ik haar frustratie als haar blik werd ontweken.
Maar ze geeft het niet op.... als kijken niet helpt, dan weet oma wel wat anders. De babytaal die ze spreekt met kleine Dave wordt steeds luider. En de armpjes van kleine Dave worden uitgerekt door oma in een poging een "wave" te imiteren. Oma kijkt vervolgens om zich heen of ze nu meer succes heeft. En hoewel Dave wel steeds minder gelukkig kijkt en zijn oogjes wat vochtig beginnen te worden, houdt hij het droog. Wat een held!!
Later kwam ik de familie lopend in het centrum tegen, bakkeleiend over dagelijkse beslommeringen. En kleine Dave? Die lag met een duim in zijn mond heerlijk te slapen in de kinderwagen, genietend van zijn welverdiende rust.
Ken je ze? Mensen die verzuchten dat het gedaan is met de rust als ze ouders zijn geworden? Denk dan ook eens aan de Dave-jes in de wereld. Want het is harder werken dan je denkt hoor... ouders